Poezja miłosna, czyli wiersze, których jest najwięcej

 

Ze wszystkich tematów, które poruszane są w poezji, czyli w sumie ze wszystkich tematów w ogóle, najpopularniejszym zapewne jest miłość. Wierszy miłosnych jest najwięcej, są najczęściej czytane, publikowane, co jednocześnie idzie w parze z tym, że są to w swej masie wiersze najsłabsze. Trzeba z masy utworów miłosnych wyłuskiwać te, które są naprawdę dobre, warte uwagi, nieschematyczne i nienapisane tak, że zrozumiałe są wyłącznie dla autora i/lub osoby mu najbliższej. 

 

 

Wiersze o nieszczęśliwej miłości

 

Najgorzej na tym tle wypadają wiersze o nieszczęśliwej miłości, o których kiedyś napisałem, że niestety są zazwyczaj tak beznadziejne, jak ta miłość. No cóż, miłość to temat rzeka, ale jednocześnie temat, w którym łatwo otrzeć się o grafomanię, banał. Może wynika to z faktu, że nasza miłość jest zawsze niezwykła dla nas, ale już dla innych wydaje się schematyczna, banalna, trywialna, ot taka pospolita. Poetami, choć na chwilę, zostają często osoby nieszczęśliwie zakochane, zranione, niepotrafiące miłości swej wyznać, bądź też nieumiejące pogodzić się z jej odrzuceniem. Sięgają wówczas po poezję, próbują swe uczucia przelać na papier, a z czasem postanawiają się nimi podzielić z czytelnikami, których bez problemu znajdują wśród równie nieszczęśliwie zakochanych.

 


Najlepsza poezja miłosna

 

Są jednak i wspaniali piewcy miłości, zarówno tej szczęśliwej, jak i tej nieszczęśliwej, spełnionej i tej niespełnionej. Wśród najbardziej znanych można wymienić między innymi: Petrarcę, czy Szekspira, a wśród polskich autorów: Jasnorzewską-Pawlikowską, Leśmiana, Poświatowską, czy Skamandrytów.

 

 

Poezja miłosna na poważnie



Nie odbiegam od ogółu poetów i ja, choć wierszy miłosnych sensu stricto jest w moim dorobku niezbyt wiele. Najwięcej znajdziecie w moim debiutanckim tomiku - zobacz "Kasyno życia". Jako że tomik ten pisałem będąc nastolatkiem, część utworów może wydawać się tak piękna, jak jeleń na rykowisku, no ale cóż, są to grzechy młodości. Tematyka miłosna pojawia się także epizodycznie w tomiku "Hamlet współczesny", w cyklu moich wierszy poświęconych Krakowowi - zobacz "Magiczny Kraków", czy też w wierszach refleksyjnych - zobacz "Wiersze refleksyjne".

 

 

Wiersze o miłości z przymrużeniem oka

 

O miłości, zwłaszcza tej w wymiarze fizycznym (seksie) piszę w sposób satyryczny, ironiczny, groteskowy, nierzadko rubaszny w moich książeczkach, zawierających poezję niepoważną. Możecie te wiersze przeczytać w formie e-booków, które udostępniam darmowo na mojej stronie - "E-booki", jak też na następujących podstronach - "Fraszki", "Limeryki z pieprzykiem", "Kij w mrowisko""Satyry i bajki", czy "Onamudaje". Poniżej zamieszczam kilka wybranych wierszy poświęconych tematyce miłosnej. Życzę miłej lektury i pięknej, wielkiej i nieprzemijającej miłości.

 

 

 

Jak cię kocham

 

Jak cię kocham? Nie mogę powiedzieć,
bo w języku wciąż słów takich nie ma,
ale może ktoś pisze, kto?, nie wiem,
w nieodkrytym języku poemat
na ten temat,
lecz zanim powstanie,
jak cię kocham, dam wyraz spojrzeniem
tak głębokim, jak oczu wyznanie
może być, reszta - będzie milczeniem.

 

Wiersz o miłości, poezja o miłości

 

 

Pierwsza miłość.

 

Nie widziałem cię chyba sto lat,
między nami wykopał czas przepaść,
którą próżno zasypać by chciał
najzdolniejszy śpiewak-poeta.

 

Choć muzykę by piękną i tekst
stworzył taki, że serce aż rośnie,
to ta przepaść istniałaby, więc
by znów na nią spoglądał żałośnie.

 

Nie widziałem cię chyba sto lat
i możliwe, że już nie zobaczę,
lecz gdy Cohen śpiewa to tak
wszystko widzę jak dawniej. Inaczej

 

być nie może. A może, kto wie,
tak jest lepiej lub lepiej już było?
Kiedy kładę się spać to znów śnię
pierwszą miłość, śnię pierwszą miłość.

 

Wiersze miłosne, poezja o miłości

 


Twoje zdjęcie

 

Wśród szpargałów skurzonych od lat,
przekładanych z miejsca na miejsce,
odnalazłem zaginiony czas -
Twoje zdjęcie,
Twoje zdjęcie.

 

Czarno-białe, nieostre , a róg
poplamiony czerwonym winem,
kto pomyślałby, że znajdę tu
tę dziewczynę,
tę dziewczynę?

 

Na strychu unosi się kurz
w odcieniach szarości i różu,
czuję, że łzy pociekły mi już.
To od kurzu,
to od kurzu.

 

Odłożyłem zdjęcie, by czas
tak, jak wszystko dalej je zmieniał.
Może zajrzę tu za parę lat
po wspomnienia,
po wspomnienia?

 

A jeżeli nie zajrzę to ktoś,
będzie kiedyś miał może zajęcie,
by wymyślić co robi tu to
Twoje zdjęcie
Twoje zdjęcie.

 

Wiersz o mości, wspomnienie miłości

 

 

Wiersz dla ciebie

 

W popielniczce papieros się tli,
w filiżance - kawa zziębnięta,
czytam mail, piszesz bym nie był zły,
lecz przyjedziesz dopiero na święta.

 

Dzieci cicho w łóżeczkach już śpią,
chrupek garść nasypałem znów kotu
i pod nosem zakląłem: - psia kość,
do świąt jeszcze jest ponad pół roku.

 

Do piwnicy poszedłem, by tam
sprawdzić, czy ktoś nie ukradł choinki,
ręce potem umyłem i łza
popłynęła na widok twej szminki.

 

Zapomniałaś ją zabrać, bo już
trzeba było gnać na lotnisko,
więc została i czeka wciąż tu
tak, jak czeka dokoła tu wszystko.

 

Kraków już się układa do snu,
na zajezdni śpią smacznie tramwaje,
sąsiad kaszle, nie może wziąć tchu,
bo zbyt mocno pachnie mu majem.

 

Psy bezdomne gryzą się gdzieś
niedaleko, bo dobrze je słyszę
i to wszystko układa się w treść
wiersza, który dla ciebie piszę.

 

 

 

Tak

 

Jak kamienna lawina z łoskotem
ku dolinie zbiega spod szczytu
tak najszybciej jak tylko mogę,
biegnąć chcę do twych oczu błękitu.

 

Szybko tak, jak fala tsunami,
która gna niewstrzymana lu wyspie,
tak by usta z twoimi ustami

móc połączyć, z oddali gnam, gdy śnię.

 

I jak głaz, który nad morskim brzegiem,
był od zawsze, jest i zostanie,
chcę przy tobie tylko ja jeden
stać. Do końca, jak stoi ten kamień.

 

 

 

Gitara i klarnet
 

                       (do obrazu Georga Braque'a, Gitara i klarnet)

 

Na pewnej ulicy przy barze
dla ludzi grali w duecie:
ona - na gitarze,
on - na klarnecie.
Ona - na gitarze,
on - na klarnecie.

 

W pobliskim kościele witraże
aż drżały, gdy grali w duecie:
ona - na gitarze,
on - na klarnecie.
Ona - na gitarze,
on - na klarnecie.

 

Rozpromienione ich twarze
rysownik szkicował w kajecie:
gdy ona na gitarze
grała, a on na klarnecie,
gdy ona na gitarze
grała, a on na klarnecie.

 

Aż w końcu się to zdarzyło,
na wieczność stali się parą
nie tylko oni ze sobą,
ale i klarnet z gitarą.
Nie tylko oni ze sobą,
ale i klarnet z gitarą.

 

Wiersz o miłości, gitara i klarnet

 

 

Gdybyś była...

 

                          Mojej żonie Ani

 

Gdybyś była melodią - bym nucił,

Gdybyś deszczem była - bym moknął,

Albo snem – to bym się nie obudził

I bym kwiatem był – jeśli ty wiosną.

 

Gdybyś była wyznaniem – bym wierzył,

Gdybyś była nadzieją – bym czekał,

I bym spłonął – gdybyś była płomieniem,

A gdy morzem – wpadłbym w ciebie jak rzeka.

 

Poezja miłosna

 

 

Moja pierwsza

 

Wracam w myślach do dziewczyny
kiedy są jej imieniny,
a to tak od września aż do października,
nie pamiętam dziennej daty,
bo spisałem ją na straty,
tak przynajmniej chcę by było w pamiętnikach.

 

Gdy widziałem ją na przerwie,
czułem, że mnie coś rozerwie
i nie miałem nic przeciwko by tak było,
gdy jej miałem podać rękę,
odwiedzałem wpierw łazienkę,
przeczytałem w babskiej prasie, że to miłość.

 

Jak to mówią było różnie,
kwadratowo i podłużnie,
choć do końca nie wiem, która opcja lepsza,
raz prosiła, bym z nią został,
a raz była taka ostra,
że mówiła bez ogródek, żebym spieprzał.

 

No i może głupi byłem,
bo faktycznie to spieprzyłem,
może ona też się trochę przyłożyła.
Jedno jednak wiem na pewno,
że choć nie jest tą mą jedną,
to nie zmieni nic, że moją pierwszą była.

 

Wiersz o pierwszej miłości, wiersz dla pierwszej miłości

 

 

Litania zachwytów

 

Tę rudą plamkę z boku

po prawej,

ten mały pieprzyk na brzuchu,

oczy od komputera łzawe,

ucho

i dziurkę w uchu,

i pupę,to nic, że z celulitem -

kocham z zachwytem.

 

Włosy, choć mówisz, że masz odrosty,

brwi,

rzęsy,

nawet bez henny,

i temperament, co wzbudza zamęt,

albo co czasem jest senny,

i twoje nogi,

gdy do mnie wracasz,

czy myte,

czy jeszcze niemyte -

kocham z zachwytem.

 

Młodość, co przeszła

i kilogramy, co przyszły, by było coś w zamian,

twoją upartość,

twe roztrzepanie,

urwane w połowie zdania

i twoje myśli,

wciąż nieodkryte -

kocham z zachwytem.

 

I jeszcze tysiąc tysięcy rzeczy,

których już nie chcę wyliczać,

to dla mnie powód,

by cię na nowo

kochać

i by się zachwycać.

 

Miłość w wierszach

 

 

Dziewczyna z koszem róż

 

Na rogu Brackiej i Gołębiej

do knajpki, której nie ma już

wchodziła, gdy już było ciemniej

dziewczyna z wielkim koszem róż.

 

A śliczna była, jak Madonna

z obrazków przywożonych z Włoch,

więc wszyscy zapatrzeni wciąż na

nią zachwycali się: - ach!, - och!.

 

A róże miała karminowe

tak, jak węgrzyna pełen dzban.

- Czy chce pan różę dla tej pani?,

Czy róże chce dla pani pan? -

 

pytała, chodząc z wielkim koszem

pośród stolików w knajpce tej,

a nawet straszni dusigrosze,

brali te róże, choć za mniej.

 

Myślami wracam wciąż do knajpki,

której tam dawno nie ma już,

widzę dziewczynę niczym z bajki

z tym koszem karminowych róż.

 

W myślach kupuję od niej różę,

jak ją kupują zakochani

i nie chcąc uczuć skrywać dłużej,

daję jej, mówiąc - To dla pani.

 

Poezja o miłości

 

 

Bez

 

Wciąż czuję słodki zapach bzu,

rwanego w tej uliczce,

na końcu której ludzi tłum

modlił się przy kapliczce.

 

Litanii słyszę jeszcze dźwięk

i ciebie jak ze snu,

wciąż słyszę, kiedy prosisz mnie

o więcej tego bzu.

 

Dziś jak co roku kwitnie bez,

a łza się kręci w oku,

bo wszystko tak jak wtedy jest,

lecz nie ma ciebie z boku.

 

Litanii z dala słychać dźwięk,

szarzeją chmury w niebie,

mniej pachnie jednak dziś ten bez,

bo ten bez jest bez ciebie.

 

Wiersze miłosne, poezja miłosna

 

 

Tradycji musi stać się zadość

 

Wódka za wódką niczym woda,

sam siedzę w barze pełnym gości.

Trochę mi tej miłości szkoda,

trochę mi szkoda tej miłości.

 

Papieros tli się w popielniczce,

a w ustach drugi już się żarzy,

o tej miłości ciągle myślę,

że taka druga się nie zdarzy.

 

Pięść odcisnęła się na brodzie,

kieliszki puste, jak mieszkanie,

płacę rachunek i wychodzę...

Dość schematyczne to rozstanie.

 

Poezja o nieszczęśliwej miłości

 

 

Mięta i rumianek

 

Kiedy czerwcowa krótka noc

ustaje, coś pcha mnie na ganek,

gdzie siedzisz ty okryta w koc

i czuję mięte przez rumianek.

 

A potem, gdy z kawiarki woń

pragnienie kawy niepojęte

rozbudza, chwytam twoją dłoń

i przez rumianek czuję mięte.

 

Kiedy jesienne przyjdą dni

i nie spotkamy się na ganku,

wciąż będziesz wzbudzać w sercu ty

ten zapach mięty i rumianku.

 

Czuć mięte przez rumianek, wiersz o miłości

 

 

List wakacyjny z Mikołajek

 

Ósmy dzień leje w Mikołajkach

i ja zalany wciąż w tawernie.

Dziś zjadłem bekon na dwóch jajkach,

sześć piw wypiłem i trwam dzielnie.

 

Czekam, bo ma się wypogodzić,

przynajmniej są prognozy takie,

a jeśli nie, to nic nie szkodzi,

bo zżyłem się ze swym sztormiakiem.

 

Czekam, a dookoła leje,

tam biały szkwał, tu piorun błyska,

zziębnięta młodzież śpiewa "Keję",

piw już nie piję, lepsza - czysta.

 

Żagle są mokre niczym mopy,

błoto, kałuże nie do wiary,

w krąg chwieją się mazurskie chłopy

i potopiły się komary.

 

Pytasz mnie w liście, czy żałuję,

że nie ma Ciebie tutaj ze mną.

Nie, nie żałuję. Gdybyś była,

byłabyś bardzo nieprzyjemną.

 

Bo Ty kochanie nie przywykłaś

w lipcu do takich anomalii,

a ja też bym nie umiał wytrwać,

jak Ty na plaży w tej Italii,

 

Więc pozostańmy, ja w tawernie,

Ty na leżaku i z mojito,

Wypoć się za mnie, a ja zziębnę

za Ciebie. Kocham Cię, finito.

 

Wiersze o miłości Mariusza Parlickiego

 

 

Villanella o wschodzie słońca

 

Gdy twój oddech otula me ramię o świcie,

a rzęs trzepot łaskocze rozkosznie policzek,

jakże kocham i ciebie, i ranek, i życie.

 

Ach, rozpływam się cały w szczęściu i zachwycie,

i rozpala mnie pierwszy słoneczny promyczek,

gdy twój oddech otula me ramię o świcie.

 

Wzrok zanurzam w twych oczu i nieba błękicie,

i radosny gwar słyszę zbudzonych uliczek,

jakże kocham i ciebie, i ranek, i życie.

 

Już na jutrznię z kościoła dzwonu słychać bicie

i odgłosy skowronków na trele potyczek,

gdy twój oddech otula me ramię o świcie.

 

Choćby po tym poranku było gradobicie,

a z koryta by senny wystąpił strumyczek

jakże kocham i ciebie, i ranek, i życie.

 

A gdy przyjdzie ta chwila zatraty w niebycie

obraz twój przyćmi wszystkie twoich poprzedniczek.

Gdy twój oddech otula me ramię o świcie,

jakże kocham i ciebie, i ranek, i życie.

 

Poezja miłosna Mariusza Parlickiego

 

 

Dmuchawce

 

Gdy przekwitłe dmuchawce,

przed kościołem na ławce,

rozdmuchałaś przede mną z uśmiechem,

ja jak w kamień zaklęty,

choć był wtedy dzień święty,

upajałem się twoim oddechem.

 

Potem razem za ręce,

ty - w błękitnej sukience,

a ja? - już nie pamiętam w czym byłem,

miast na mszę to wzdłuż rzeki

szliśmy. Chociaż daleki

był to spacer, nam się nie dłużyło.

 

Dziś dmuchawce przekwitłe

kiedy widzę, to przykre

rzucam na nie ukradkiem spojrzenia,

bo choć ławka i rzeka

wciąż tu jest, to z daleka

zamiast ciebie przychodzą wspomnienia.

 

Wiersz o straconej miłości

 

 

Noc bez ciebie

 

Noc dziś jest taka jasna,

księżyc złotem się iskrzy,

a ja pewien już jestem,

że nic mi się nie przyśni.

 

A tak chciałbym ulecieć

w mych marzeniach do ciebie,

noc dziś jest taka jasna,

liczę gwiazdy na niebie.

 

Wiersz dziś trudno się pisze,

myśl się trudno wykuwa,

noc dziś jest taka jasna,

księżyc w otchłań się wsuwa.

 

I już zorze świtają

blaskiem tęczy na niebie.

Choć noc była tak jasna,

mroczno było bez ciebie.

 

Poezja dla zakochanych, wiersze miłosne

 

 

Liryk o pewnym ziarenku

 

to ziarenko

mała złota kuleczka

ciepła nadzieją szczęścia

kiełkuje

 

pączki

jak zachwyty nad światem

wybuchają

świeżością liścia

 

to ziarenko

mała złota kuleczka

pęcznieje jak gąbka

oddechem

słowem

gestem

 

z wodospadu oczu

spija krople spojrzeń

 

to ziarenko

mała złota kuleczka

wydało kwiat

 

jeszcze go nie nazwałem

bo jak wymówić imię

na wdechu zachwytu.

 

Wiersze o miłości, liryka miłosna

 

 

List do Platona

 

filozofie w obłokach

nędzny jaskiniowiec pyta ciebie

idei mesjasza

czy platońska miłość jest twoja

czy nasza

czy niczyja czyli boska

niedostępna

czy nam ludziom dana tylko ta występna

którą wciąż kapłani z ambon ganią

którą ty sam ganisz jako płytką

pierwszą klasę w piękna szkole

ja gdy innej mieć nie mogę

to ją wolę od miłości piękna

co jest pięknem samym w sobie

tam za grobem ona żyje

ja nim w grobie przysnę wieki

tu chcę kochać tak jak umiem

bo daleki od idei jestem w lochu

lecz się zbliżam chyba do niej krok po kroku

i się boję

czy nie zatka mnie zdumienie

gdy ta miłość sama w sobie będzie cieniem jakiejś innej

która większym światłem płonie

jak kochają tam w zaświatach mój Platonie

zbadaj problem ten bo tutaj krąży plotka

że w zaświatach przyjdzie wszystkim nam się spotkać

 

miłość chwalić trzeba wszędzie

pięknie

hucznie

zobaczymy się niedługo

szykuj Ucztę.

 

Wiersze, miłość w wierszach Mariusza Parlickiego

 

 

Pożegnanie Ofelii

 

Kącik złamanych serc pod miastem,

łoża z kamiennym baldachimem,

gruba pierzyna jest tam piaskiem.

Piasek otula łoża skrzynię.

 

Tam się spotkamy po rozłące,

tam się na pewno połączymy,

tam wszystkie ciała robak plącze

tam się wygodnie rozłożymy.

 

I wybijemy się do słońca

krzewem jaśminu lub bzu drzewem,

i tak będziemy trwać do końca.

Jakiego końca? - tego nie wiem.

 

Poezja miłosna, liryka miłosna, erotyki

 

 

Dwa słońca

 

Dwa słońca świecą w mym życiu,

jedno i drugie jest jasne,

przed nimi siedzę w ukryciu,

gdy one świecą — ja gasnę.

 

Za jednym chciałbym podążyć,

drugie promieniem mi błyska,

drugie dosięgam już ręką,

pierwszego parzy mnie iskra.

 

Lat tyle żyłem w ciemności,

spokojnie czekałem końca,

aż w życia mojego nocy

rozbłysły te dwa słońca.

 

Myślę — dwa słońca to próba,

próbna, nadmierna jasność.

Kiedy wybiorę z nich jedno,

wówczas obydwa zagasną.

 

Wiersze o miłości, liryka miłosna.

 

 

Miłość

 

Nie jest dziewicą

nie jest świętą

nie jest kryształem

łzą diamentu

nie jest sierotą

lub biedaczką

nie jest też dzieckiem

dobrym

wiernym

co za cukierek się uśmiecha

choć wierzy w świętość

to tkwi w grzechach.

 

Wiersze o zakochaniu i miłości.

 

 

Ciepło/zimno

 

Pytałem asystenta Google,

sprawdzałem w mapach GPS,

lecz nie wie Google
i w ogóle wskazówek brak,

gdzie szczęście jest.

 

Nie widzę go przez 3D gogle,

NASA nie mówi o nim nic,

szukam go jak szalony ciągle...

 

A może to jest tylko pic
i tak naprawdę szczęścia nie ma?

 

Mam niepewności tyle,

lecz, wszystkie wchodzą w stan uśpienia,
gdy znów masz dla mnie chwilę.

 

Poezja miłosna dla niej i dla niego

 

 

Różnie to bywa

 

Przyjeżdża osobowym z Kutna,

albo ekspresem ze Szczecina,

czasami taka jakaś smutna,

a czasem po butelce wina.

 

Wyczekiwana,

albo tak

znienacka

wprost,

bez zapowiedzi,

na długie lata,

rok, lub dwa,

grzeszna,

lub prosto od spowiedzi.

 

Dumna, jak wielki paw w ogrodzie

lub taka skromna, jak gołąbek,

z dziećmi bez ślubu,

po rozwodzie,

lub z niczym,

na dobry początek.

 

Nieuczesana,

niewyspana,

a czasem taka, jak z żurnala,

szalikiem grubym omotana,

albo

zziębnięta i bez szala.

 

Z walizką marzeń,

wielkich planów,

z ciastem, tym, które znów nie wyszło,

ze wzrokiem zatopionym w przeszłość

lub bez przeszłości,

tylko w przyszłość.

 

Witana słodką bombonierką,

lub wiechciem kwiatów,

co odstrasza,

nie ważne małą jest, czy wielką,

lecz dobrze, że jest -

miłość nasza.

 

poezja miłosna dla dwojga

 

 

W rytmie codzienności

 

Jeszcze poranne wiszą mgły,

trawniki skrzą się srebrnym szronem,

gdy wychodzimy ja i ty,

każde z nas w swoją stronę.

 

Mgły się rozwiały, słońce ciut

mizerne, ale było,

a potem zaszło, powiał chłód
i wokół się zamgliło.

 

Trawniki mokre pokrył znów

srebrzystym blaskiem szron,

a my wracamy razem tu

z przeciwnych świata stron.

 

miłość we współczesnej poezji.

 

 

Zatańczmy tango

 

Nie potrzebna magia słów,
to dla gadających głów,
tu wystarczy spojrzeć w oczy
i z tym rytmem
zacząć tańczyć dwa na dwa,
nie jest trudno, to się da
opanować, bo dwa wolne są,
dwa szybkie.
Wciągnąć brzuch, kolana - luz
plecy proste i w przód biust,
nie potrzeba wiele więcej
już tłumaczyć,
no i zacząć dwa na dwa
tańczyć, gdy orkiestra gra,
no a dalej, to dopiero
się zobaczy.

 

Zatańczmy tango,
gdy spojrzenia nasze zbiegną się
opory padną,
rozpłyną we mgle,
Zatańczmy tango,
nie trzeba tu żadnych słów,
zatańczmy tango
spojrzeniem do mnie mów.

 

Namiętności w oczach żar,
szpilka, suknia, piękny szal
włosy spięte, albo całkiem
rozpuszczone,
wieczorowych perfum moc,
bo najlepiej, gdy jest noc,
no i światło jak należy -
rozproszone,
bo gdy zawiruje świat
dookoła ludzie znad
swych stolików będą gapić się
jak głupi
i to światło z różnych miejsc
zbiegnie się, gdzie miłość wrze
i na naszym tangu się już
tylko skupi.

 

Zatańczmy tango,
gdy spojrzenia nasze zbiegną się
opory padną,
rozpłyną we mgle,
Zatańczmy tango,
nie trzeba tu żadnych słów,
zatańczmy tango,
spojrzeniem do mnie mów.

 

wiersz o miłości, poezja o miłości

 

 

Moja romantyczność

 

Czucie i serce, szkiełko, oko -
wszystko jednakie i znaczy,
że chcę zrozumieć cię i poczuć,
znów kochać i zobaczyć.

 

Romantyczności mojej podam
proste ujęcie, tak, jak umiem -
kiedy rozumiem, wtedy kocham,
gdy kocham, to rozumiem.

 

Romantyczne wiersze o miłości, miłosna poezja, moja romantyczność

 

 

Słodycz poranka

 

Pastelowe odcienie poranka
rozświetlają twój jasny policzek
i już marzy jak ty - filiżanka,
że herbaty się zjawi imbryczek.

 

I się zjawia, jak słońce na ścianie.
Gdy herbata powoli się studzi,
razem z nią zaczynam czekanie,
na to, kiedy na dobre się zbudzisz.

 

Wiersz o miłości, poezja miłosna, słodycz poranka

 

Zobacz też:

 

 

 

 

Wiersze o miłości

Najpiękniejsze wiersze o miłości
10 września 2019

Copyright © Mariusz Parlicki 2016 -2019

Designed by Mariusz Parlicki 2016 -2019